من گنجشکِ کوچکِ سرگردانِ خیابان‌های تاریکِ روزهای سرد و برفی این دنیایم.
بگشا! پنجره‌ای از پنجره‌های خانه‌ات را.

امروز، حسین قرار است دیگر تنهای تنها بشود. قرار است علم‌دارش را، برادرش را، امید جان‌ش را، تکیه‌گاه‌ش را، سقایش را، پیش چشم‌ش از دست بدهد. امروز قرار است حسین کمرش بشکند و امیدش ناامید بشود. امروز قرار است، کودکان از تشنه‌گی‌شان پشیمان بشوند که عمو را راهی علقمه کردند. امروز قرار است، زینب دل‌ش خالی شود. امروز قرار است رقیه بی عمو شود. امروز است آب، بی آبرو شود. امروز قرار است دو دست بیافتد کنار علقمه. امروز قرار است عمود خیمه‌ی عباس پایین بیاید و حرامی‌ها به خیمه طمع کنند. امروز قرار است همه‌ی امید ها ناامید شود...

نمی‌دانم چه طور اتفاق می‌افتد. شب، بعد از پایان تمام روزمره‌گی‌ها، عادت‌ها، غفلت‌ها و تمام کارهای بیخود روزانه، وقتی آرام نشسته‌ای در اتاق، ناگهان به خودت می‌آیی. یک حالتی می‌شود که خیال می‌کنی تازه‌ی تازه روح در تو دمیده می‌شود. انگاری تا حالا روح‌ت جایی سرگردان بوده، انگاری تا حالا جایی دور از تو می‌پلکیده، انگار تا حالا که سرت گرم دنیا و ما فیها بوده رغبت نمی‌کرده بیاید طرف‌ت و حالا که دمی آرام نشسته‌ای و فارق از خیلی چیزها شده‌ای یواش یواش می‌آید طرف‌ت و در تو حلول می‌کند.
وقتی روح‌ت برمی‌گردد یک تکان می‌خوری. جوری نیست که بشود این تکان را توصیف‌ش کرد اما یک دفعه به خودت می‌آیی و دور برت که تازه‌گی دیگری برای‌ت پیدا کرده است را نگاه می‌کنی، دست‌هایت را نگاه می‌کنی و تکان‌شان می‌دهی و بودن‌ت را حس می‌کنی. دست می‌گذاری روی سینه‌ات و صدای قلب‌ت را که گوش می‌دهی و تپش‌هایش را زیر دست‌ت که احساس می‌کنی، آرام می‌گیری و یاد خدا می‌افتی و با خجالت یک الحمدلله‌ی می‌گویی و به این فکر می‌کنی که از صبح تا حالا مشغول چه کارهایی بوده‌ای که خدا را فراموش کرده‌ای. فکر می‌کنی چه‌قدر غرق خود دنیایی‌ات و نیازها و آمال‌ش شده‌ای که خدا این‌قدر راحت یک صبح تا شب از فکر و خیال‌ت می‌رود بیرون. و این بیرون رفتن هم یعنی این‌که تو خودت بیرون‌ش می‌کنی وگرنه او که همیشه خاطرش با توست. مشغول همین فکرها که هستی ناگهان احساس می‌کنی بغضی از یک جای ناشناس از راه گلویت می‌خواهد بدود توی چشم‌هایت. اما یک نگاهی به اطراف و اطرافیان‌ت می‌کنی و بغض‌ت را فرو می‌خوری و اشک‌هایت را نمی‌گذاری که بیایند بیرون. اما خیلی دل‌ت می‌خواهد می‌شد و می‌رفتی جایی دور، در یک بیابان، زیر آسمان شب و خودت می‌انداختی روی خاک و سر به زیر می‌کردی و فقط اشک می‌ریختی.فقط اشک می‌ریختی، فقط اشک... اما آن لحظه، تنها جریانی از یک شرم در تمام بدن‌ت جاری می‌شود و می‌خواهی زمین دهان باز کند و تو را ببلعد اما چه فایده که زیر زمین باشی یا روی آن، چشم‌هایی همیشه تو را نگاه می‌کنند که نمی‌توانی از سنگینی‌شان فرار کنی...
در دل‌ت او را شکر می‌کنی که از دنیا نبرد تو را در این روز که از او غافل بودی و تو را دوباره با اتفاقی ساده به یاد خودش انداخت و گذاشت لحظاتی به او فکر کنی.

تنها آرزویم این است
که غافل و جاهل از دنیا نبری‌ام...

برای رسیدن به خدا، گاهی آدم خیلی دور خودش می‌چرخد و می‌گردد و دست آخر هم سرش گیج می‌رود و می‌خورد زمین و دوباره بلند شدن‌ش...
آدم گاهی به همه چیز و همه کس متوسل می‌شود؛ از انواع عرفان‌ها و استادها- که خوب‌شان کم یافت می‌شود و گران‌بهاست- گرفته تا ریاضت‌های مختلف و غیره و غیره. دست آخر هم از خودش و هم از خدایی که آن‌قدر دست یافتن به او سخت است متنفر می‌شود. اگر خیلی وضع‌ش حاد باشد قید خیلی چیزها را می‌زند و لاقید زنده‌گی ادامه می‌دهد و اگر نه در بیش‌تر مواقع، چند صباحی را به حیرانی و پریشانی روز و شب می‌گذارند و دوباره می‌گردد پی خدا. اما...

من هم یکی از همین آدم‌ها. دل‌م خیلی تنگ شده برای گذشته‌ای که راحت‌تر زنده‌گی می‌کردم و زنده‌گی‌م کودکانه‌تر بود، معصومانه‌تر بود، قشنگ‌تر بود، پر از خنده بود، پر از گریه بود، پر از دوستی بود، پر از مهر بود، پر از روزهای متفاوت بود. دل‌م خیلی تنگ شده برای سرگرمی‌های گذشته‌ام. دل‌م می‌خواهد قید خیلی چیزها را بزنم و مثل قدیم سرم توی کتاب‌های داستان‌م باشد، سرم توی شعر خواندن‌هایم باشد، سرم گرم خط نوشتن باشد و سوزاندن دورش و چسباندن‌ش به دیوار. دل‌م تنگ شده که دوباره داستان بنویسم، دوباره شعر بگویم و دوباره بنویسم‌شان توی دفترچه‌ی خاطرات‌م و جایی دور از چشم دیگران بگذارم‌شان. دوست دارم دوباره برگردم به دنیای کوچک اما با صفایی که برای خودم داشتم. احساس می‌کنم این بزرگ شدن خیلی به من ضربه زده، خیلی مرا از ساده‌گی و دل‌م دور کرده. دل‌م می‌خواهد دوباره خیلی بگویم و خیلی بخندم. این چند وقت بس که حرف نزده‌ام، سکوت برای‌م عادت شده است. خیلی دل‌م تنگ شده برای گذشته‌ام که دوست‌ش داشتم از ته دل‌م.

گذشته‌ام خیلی پر تر بود از خدا،
با همین چیزهای ساده...